Japón i Korea szukają nowej infrastruktury

Japonia i Korea szukają nowej infrastruktury finansowej

Dwa równoległe wydarzenia z rynku pokazały, że blockchain coraz mocniej wchodzi do świata finansów instytucjonalnych. Z jednej strony japońska Cosmax uruchamia z partnerem w Japonii projekt AI dla personalizowanych kosmetyków, z drugiej — największe banki Japonii wspólnie pracują nad infrastrukturą opartą na blockchainie i stablecoinach.

Najmocniejszy sygnał płynie jednak z sektora bankowego: największe japońskie instytucje nie traktują już blockchaina jako eksperymentu, ale jako narzędzie do przebudowy rozliczeń, płatności i obsługi firmowych przepływów pieniężnych.

Japońskie megabanki chcą wspólnego standardu

Podczas WebX 2026 w Tokio przedstawiciele trzech największych japońskich grup bankowych — MUFG, Mizuho i SMBC — rozmawiali o tym, jak blockchain może zmienić globalne rozliczenia. W centrum dyskusji nie były kursy kryptowalut ani spekulacja, lecz bardzo konkretne obszary:

• płatności transgraniczne,
• tokenized deposits,
• settlement między bankami,
• połączenie nowych rozwiązań z tradycyjnymi rachunkami,
• wspólna infrastruktura dla stablecoinów.

To ważna zmiana perspektywy. Jeszcze kilka lat temu blockchain był przedstawiany jako technologia, która ma wyeliminować pośredników. Dziś japońskie banki patrzą na niego jak na nową warstwę infrastruktury, czyli cyfrowe „rury” dla przepływu pieniędzy.

Co dokładnie chcą zmienić banki

W praktyce chodzi o uproszczenie procesu, który dziś przy przelewach międzynarodowych jest długi i kosztowny. Taki transfer zwykle przechodzi przez wiele instytucji, systemów rozliczeniowych i etapów weryfikacji. Po drodze pojawiają się opóźnienia, dodatkowe koszty, różne godziny pracy banków i ryzyko operacyjne.

Blockchain ma pomóc w tym, by:

• szybciej uzgadniać stan transakcji,
• łatwiej łączyć płatność z wymianą walut,
• automatyzować rozliczenia,
• ograniczać liczbę pośrednich kroków,
• poprawić widoczność przepływu środków.

Banki nie chcą więc „zastąpić” systemu finansowego, lecz go uprościć i ujednolicić tam, gdzie dziś jest najbardziej rozdrobniony.

Wspólny stablecoin zamiast osobnych projektów

Najważniejsza wiadomość dotyczy planów wdrożenia wspólnego stablecoina przez MUFG, Mizuho i SMBC. Banki zakładają, że realne transakcje z jego użyciem ruszą w roku fiskalnym 2026. Rozważają też konstrukcję, w której rolę depozytariuszy pełniłyby podmioty powiernicze, a całość byłaby oparta na wspólnych zasadach emisji, obsługi i nadzoru.

To istotne, bo nie chodzi o trzy osobne tokeny, które rywalizują ze sobą na jednym rynku. Taki model tylko przeniósłby stary problem do nowej technologii. Sens ma dopiero wspólny standard, dzięki któremu różne banki i różni klienci mogą korzystać z tego samego środka rozliczeniowego.

Banki mają już też za sobą wcześniejsze prace nad pilotażem wspólnego stablecoina i rozliczeń transgranicznych, które zostały objęte wsparciem japońskiego nadzoru finansowego.

Blockchain jako narzędzie dla firm, nie tylko dla krypto

W całej dyskusji szczególnie mocno wybrzmiał wątek corporate treasury i płatności dla biznesu. To właśnie firmy, a nie indywidualni inwestorzy, mogą być największym beneficjentem takich rozwiązań.

Dla międzynarodowych spółek liczy się przede wszystkim:

• szybki transfer środków między spółkami zależnymi,
• niższe koszty utrzymywania gotówki na wielu rachunkach,
• możliwość automatyzacji płatności po spełnieniu warunków,
• lepsze zarządzanie płynnością,
• rozliczanie transakcji 24/7.

W tym ujęciu blockchain nie jest już „alternatywą dla banków”, ale technologią, która ma poprawić efektywność ich podstawowych usług.

Tokenized deposits i stablecoiny obok siebie

Japońskie megabanki nie stawiają wszystkiego na jedną kartę. Jedne instytucje rozwijają tokenized deposits, inne badają modele stablecoinowe, a jeszcze inne szukają sposobów na połączenie obu światów.

To podejście ma sens, bo różne narzędzia mogą służyć różnym zastosowaniom:

• tokenized deposits mogą lepiej pasować do zamkniętych środowisk bankowych i rozliczeń wewnątrz ekosystemu,
• stablecoiny mogą być wygodniejsze tam, gdzie potrzebna jest większa interoperacyjność między instytucjami i platformami.

W obu przypadkach kluczowe pozostaje to samo: możliwość rozliczenia po wartości nominalnej, bezpieczeństwo rezerw, jasne zasady wykupu oraz zgodność z regulacjami.

Co to oznacza dla Polski i Europy

Japoński model pokazuje coś ważnego także dla innych rynków, w tym dla Polski. Sama dyskusja o tym, kto ma emitować stablecoina, nie wystarczy, jeśli równocześnie nie powstanie wspólna infrastruktura do jego używania.

Jeżeli różne banki zaczną budować własne, zamknięte systemy, efekt końcowy może być podobny do dzisiejszego, tylko w wersji bardziej skomplikowanej. Prawdziwa zmiana wymaga:

• wspólnych standardów,
• interoperacyjności,
• zasad rozliczeń,
• procedur ochrony klienta,
• spójnego modelu prawnego.

To właśnie dlatego japońskie banki podkreślają współpracę na poziomie infrastruktury, nawet jeśli na poziomie produktów pozostają konkurentami.

AI w kosmetykach jako drugi sygnał z rynku

W drugim z omawianych wydarzeń spółka Cosmax zyskała na giełdzie po informacji o utworzeniu w Japonii joint venture z dystrybutorem Fujishin. Nowa spółka, Trinex, ma rozwijać personalizowane kosmetyki oparte na AI.

Struktura udziałów wygląda następująco:

• Cosmax: 51%,
• Fujishin: 49%.

Zadania zostały podzielone jasno: Cosmax ma odpowiadać za technologię AI, receptury, produkcję i kontrolę procesu, a Fujishin za marketing, sprzedaż i dystrybucję w oparciu o około 20 tys. salonów kosmetycznych w Japonii.

Projekt ma łączyć AI z lokalną produkcją, dostosowaną recepturą i zbieraniem opinii klientów. To pierwszy zagraniczny przypadek wdrożenia platformy personalizowanych kosmetyków rozwijanej wcześniej przez firmę w Korei.

Wspólny mianownik: technologia, która ma działać w praktyce

Choć kosmetyki i bankowość to zupełnie różne branże, oba przykłady pokazują ten sam trend: technologie cyfrowe wychodzą poza etap demonstracji i zaczynają być wdrażane jako realna infrastruktura usługowa.

W bankowości oznacza to wspólne standardy dla płatności i settlementu. W kosmetykach — AI, lokalną produkcję i personalizację na masową skalę.

Najważniejszy wniosek z Tokio jest prosty: przyszłość nie zależy wyłącznie od samej technologii, ale od tego, czy potrafi ona połączyć różne podmioty w jeden działający system.